فرهنگ ایران باستان
آرشیو وبلاگ
نویسنده: داریوش کیانی - ۱۳۸٤/٥/٢٦

بزگوش (Bozgūš) قرائت سنتی نام قومی اسطوره‌ای در مازندران افسانه‌ای (یعنی، هند) است که در شاهنامه، همراه با دو قوم دیگر به نام‌های سگ‌سار و نرم‌پای (چرم‌پایان و دوال‌پایان در منابع دیگر) از آن یاد شده است. گمان می‌رود که هر سه قوم یاد شده گروهی هیولا باشند. داستان مربوط به آن‌ها در اصل متعلق به افسانه‌ی گرشاسپ است، اما بسیاری از کردارهای برجسته‌ی گرشاسپ بعدها به شخصیت‌های دیگری چون کی خسرو، اسفندیار، و اسکندر نسبت داده شده‌اند.
ژوزف مارکوارت این نام را به صورت Bargūš خواند و آن را با Wargōš ، قومی که در کتاب‌های پهلوی «بن‌دهش» و «درخت آسوریگ» همراه با مردم Warčašm فهرست شده است، ارتباط داد. در رساله‌ی درخت آسوریگ جایگاه آنان میان هند و دریای ورکش (Warkaš zrēh) تعیین گردیده، که این مکان‌یابی احتملاً در مازندران و دریای زره یاد شده در شاهنامه‌ی فردوسی بازتاب یافته است.


+ شاهنامه سند لیاقت زبان فارسی است
+ شناسایی 13حیوان در نقش برجسته‌های تخت‌جمشید

داریوش کیانی
نویسنده و پژوهشگر در حوزه تاریخ، ادیان و اساطیر ایران
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :