فرهنگ ایران باستان
آرشیو وبلاگ
نویسنده: داریوش کیانی - ۱۳۸٤/٥/۱۱

بهرام پَژدو شاعر پارسی سده‌ی 13م. / 7 ق. و پدر شاعر پارسی معروف، زردشت بهرام (نیمه‌ی دوم سده‌ی 13م./ 7 ق.) بود. زردشت از پدر درگذشته‌اش در ارداویراف‌نامه‌ی منظوم خود به عنوان مردی دبیر (قرائت دیگر: طبیب)، هیربد، ستاره‌شناس و کسی که به زبان‌های دری و پهلوی خوب شعر می‌گفت، یاد می‌کند. تنها اثر بازمانده‌ی بهرام، یک شعر فارسی 330 بیتی در بحر هجز به نام «بهاریات» است، که در 14 اسفندارمد 626 یزدگردی (1257 م. / 655 ق.) به پایان رسیده است. این شعر حاوی وصفی درباره‌ی زیبایی بهار و نوروز، و ستایش شاهانی که دین زرتشتی را رواج داده بودند، رهبران آن، اشو زرتشت درگذشته، و نیز کسانی که شاعر را به یاد می‌آورند و شعر او را رونویسی می‌کنند، است. با وجود این، ارزش ادبی این شعر اندک است و به طور ضعیفی سروده شده است.
تنها دست‌نویس بازمانده‌ی بهاریات در مجموعه‌ای واقع در کتاب‌خانه‌ی عمومی لنینگراد جای دارد. این مجموعه شامل 512 برگ است و میان سال‌های 55-1653 م. / 66-1064 ق. رونویسی شده است. بهاریات برگ‌های 223-219 آن را دربر می‌گیرد (ارداویراف‌نامه‌‌ی منظوم، مقدم بر آن است) و دارای تاریخ 1654م. / 1056 ق. است.

داریوش کیانی
نویسنده و پژوهشگر در حوزه تاریخ، ادیان و اساطیر ایران
مطالب اخیر:
کدهای اضافی کاربر :