سال نو مبارک
ساعت ۱۱:٤٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٩  

فرارسیدن سال نو و جشن ملی و ایرانیِ نوروز را به همه‌ی ایرانیانِ آزاده و وطن‌خواه تبریک و شادباش می‌گویم. باشد که در این سال جدید، ایرانِ بزرگ، سرفرازتر گردد و دشمنانی که خواهانِ فروپاشی وحدت و اقتدار ایران و ایرانیان‌اند، خوار و معدوم شوند.


 
گزارشی از همایشِ ایران: نام، مردم، سرزمین (بخش نخست)
ساعت ٤:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/٢٤  

دیروز [17 اسفند] [مرکز] دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی میزبان شمار زیادی از متخصصان و صاحب‌نظران ایرانی و خارجی بود تا در همایش «ایران: نام، مردم و سرزمین» که به‌عنوان نخستین نشست از سلسله همایش‌های ایران: «ملیت، تاریخ و فرهنگ» برگزار شد، به جنبه‌های مختلف مسئله‌ی ایران بپردازند. در این همایش که از سوی [مرکز] دائرةالمعارف بزرگ اسلامی با همکاری دستیاری ویژه‌ی رییس‌جمهور در امور اقوام و اقلیت‌های مذهبی برگزار می‌شد، غیر از کاظم موسوی بجنوردی رییس [مرکز] دائرة‌المعارف و حجت‌الاسلام علی یونسی مشاور رییس‌جمهور چهره‌هایی چون سید جواد طباطبایی، فتح‌الله مجتبایی، اصغر دادبه، جلال خالقی مطلق، نصرالله پورجوادی، محمود جعفری دهقی، محمد علی ابطحی، ژاله آموزگار، مصطفی محقق داماد، روزبه زرین کوب، عمادالدین باقی، صادق سجادی و... نیز حضور داشتند و هر یک درباره‌ی جنبه‌ای از مسئله‌ی ایران داد سخن سر دادند. آنچه در ادامه می‌آید گزارش مفصل بخش نخست این همایش است:
در نام ایران نمی‌توان تردید کرد
کاظم موسوی بجنوردی، رییس [مرکز] دائرةالمعارف بزرگ اسلامی نخستین سخنران افتتاحیه بود که در آغاز درباره‌ی نحوه‌ی برگزاری این سلسله همایش‌ها با عنوانِ ایران، ملیت و تاریخ و فرهنگ توضیح داد و گفت: بنا شده که ذیل این عنوان پنج همایش داشته باشیم که البته این به دنبال مذاکرات طولانی با حضور دستیاری ویژه رییس‌جمهور حجت‌الاسلام علی یونسی تصویب شد. نخستین همایش با عنوان «ایران: نام، فرهنگ و سرزمین» است.  وی سپس به تردیدهای برخی که درباره نام ایران از قدیم و تاکنون صورت گرفته اشاره کرد و گفت: برخی اقوالِ شاذی گفته شده که من در جواب آن‌ها فقط وصیّت بهرام چوبین به خواهرش را وقتی‌که مجروح می‌شود و به بستر مرگ می‌افتد، از شاهنامه نقل می‌کنم. او می‌گوید: برین بوم دشمن ممانید دیر / که رفتیم و گشتیم از گاه سیر/ مرا دخمه در شهر ایران کنید/ به‌ری کاخ بهرام ویران کنید. این متن سرشار از وطن‌پرستی و وطن‌خواهی است. فردی مثل بهرام چوبین از خانواده‌ی محترم ایرانی که با شاه ایران درگیر شده و به‌احتمال قوی خسروپرویز کسی را فرستاده و او را مجروح کرده و در بستر مرگ افتاده و به فکر ایران است. به‌هرحال این پاسخ کوتاهی به همه‌ی کسانی است که راجع به نام ایران تردید می‌کنند.
بازتاب همزیستی صمیمانه ایرانیان را لابه‌لای اساطیر نرم و مخملی ایران می‌توان مشاهده کرد
بعد از سخنرانی افتتاحیه، فتح‌الله مجتبایی، استاد فلسفه و تاریخ ادیان دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی به‌عنوان رییس بخش اول همایش به معرفی سخنرانان این بخش پرداخت. ژاله آموزگار، استاد برجسته فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران نخستین سخنران این نشست بود که به بحث درباره‌ی نام و مردم ایران در فارسی باستان و متون ایرانی پرداخت. ایشان در آغاز به محدوده‌ی فرهنگ ایران اشاره کرد و گفت: این محدوده با مرزهای سیاسی امروز تفاوت چشمگیری دارد. در مسائل فرهنگی مرزها را به‌راحتی می‌توان کنار گذاشت و با صمیمیت در سایه خویشاوندی‌های قومی و زبانی و اشتراک باورها و رفتارها، آداب و سنن از در کنار هم بودن لذت برد. در گذشته‌های بسیار دور فرهنگ ایرانی محدوده‌ی بزرگی را دربر می‌گرفت که از شرق تا کناره‌های سیحون و جیحون پیش می‌رفت، از شمال قفقاز و استپ‌های جنوبی روسیه را شامل می‌شد، در غرب تا آن‌سوی میان‌رودان ادامه می‌یافت و در جنوب به دریای نیلگون فارس پیش می‌رفت. این محدوده مردمانِ دوست‌داشتنی و پرتلاش خود را داشت که با طبیعتِ گاهی نه‌چندان مطلوب دست‌وپنجه نرم می‌کردند و به‌راحتی و با روی خوش آریاهای از راه رسیده را میان خود پذیرفتند و با نوآوری‌های آن‌ها از سختی‌های زندگی‌شان کاستند و آن‌ها را با تمدن بومی خود همراه ساختند و بازتاب این همزیستی صمیمانه را در لابه‌لای اساطیر نرم و مخملی ایران می‌توان مشاهده کرد. آموزگار در ادامه گفت: اقوامی که فلات ایران و شمال هند را در هزاره‌ی دوم به تصرف خود درآوردند، آریایی نام داشتند. به این مطلب از طریق سه سند مکتوب، کتیبه‌های هخامنشیان، کتاب‌های اوستا در ایران و ریگ ودا در هند می‌توان دست یافت. وی در ادامه به موارد کاربرد واژه ایران در زبان‌های باستانی اشاره کرد و به معنای مفاهیم «ار» [Er] یا «ایر» پرداخت و گفت: این مفهوم به معانی متفاوتی چون آزاده، نجیب، نژاده و... اشاره شده است. ایرانشهر در دوره ساسانیان به‌صورت عبارتی سیاسی درمی‌آید. قدرتِ واژه‌ی ایران یا اِران در مفهوم سرزمینِ ایران در دوره‌ی ساسانی به اوج خود می‌رسد. در اوستا ترکیباتی از این واژه آمده است.  این استاد زبان‌های باستانی سپس به زیستگاه ایرانیان یا ایرانشهر پرداخت و گفت: این زیستگاه که در آغاز بیشتر شامل سرزمین‌های شرقی ایران می‌شد (در شمال و جنوب کاملاً در کنار کوه‌های هندوکش قرار داشت)، در فارسی باستان به‌صورت «اَریَه» به معنای آریایی است. داریوش واژه آریایی را به‌صورت عنوانی از طبقه‌ای برای خود به کار می‌برد و خود را پارسی و آریایی و از تبار آریایی معرفی می‌کند. داریوش و خشایارشا وقتی این واژه را برای خود به کار می‌برند، نوعی سربلندی احساس می‌شود. این واژه در کتیبه‌ها، پا را ازآنجایی‌که محل آن‌هاست فراتر می‌رود و اقوام دیگر مثل مادها و سایر اقوام ایرانی را نیز شامل می‌شود. واژه اریه در کتیبه‌ها برای زبان فارسی باستان هم به کار رفته است. در متون پهلوی اِران هم به معنی ایرانیان و هم سرزمین ایران به کار رفته است و اِرانشهر نیز به این سرزمین اطلاق می‌شود.  آموزگار سپس به جغرافیای تاریخی اوستا که توسط مورخان تاریخ اسکندر در یونان ثبت شده، پرداخت و گفت: جغرافیای اوستایی آمیخته‌ای از اسطوره و تاریخ است و ارزش تاریخی آن را در کنار مطالب اسطوره‌ای نمی‌توان ازنظر دور داشت. همه‌ی رویدادهای مهم و مقدس آیین کهن ما در کنار ایران‌ویج انجام می‌گیرد. سندی دیگر برای ترسیم جغرافیای تاریخی اوستا، فصل نخست وندیداد است که فهرست سرزمین‌های آفریده اورمزد و ضد آفرینش انگره مینو را مطرح می‌کند. آموزگار سپس به مهاجرت اقوام مختلف آریایی به فلات ایران اشاره کرد و گفت: توصیف جغرافیایی سرزمین ایران از شمال به جنوب است، از مرو و سغد آغاز می‌شود تا زرنگ و رخج پیش می‌رود و به‌عبارت‌دیگر از بلخ تا سیستان پیش می‌رود. استپ‌های شمال، سرزمین‌های کناره آمودریا و آسودریا نیز در کنار آن قرار می‌گیرند. بعدها مادها و پارس‌ها نیز درهزاره‌ی اول پیش از میلاد از سرزمین‌های شرقی به سمت سرزمین‌های غربی فلات ایران مهاجرت می‌کنند. مادها و پارس‌ها آمیزه‌ای از آریایی‌ها می‌شوند با اقوام بومی و در غرب و جنوب غربی جایگزین می‌شوند و گستره‌ی ایران گسترده‌تر می‌شود. وی در پایان گفت: واژه‌ی ایران برای این سرزمین و همچنین ایرانشهر آغازِ کاربرد سیاسی و اجتماعی خود را از دوره‌ی اشکانیان دارد و بیشتر در دوره‌ی ساسانیان است که به اوج می‌رسد. برای اینکه نشان دهم نام ایران همیشه ایران بوده است، به این اشاره می‌کنم که یونانیان و به‌تبع آن غرب چرا باآنکه با همه‌ی روایت‌های آریایی آشنا بوده‌اند، آن را پرس می‌خواندند به این جهت است که یونانیان بیشتر با ایالتی که با آن بیشتر سروکار داشتند، یعنی پارس مراوده داشتند. به این دلیل است که ایران را پارس نامیده‌اند، همان‌طور که ما یونان را به دلیل اینکه ابتدا با ایونیا ارتباط داشتیم، به‌جای هلن، یونان خواندیم. بعد واکه‌ی بلند پارس، به پرس تبدیل می‌شود و واژه‌ی پرس از این طریق به غرب می‌رود. اعراب نیز آن کلمه را فارس تلفظ می‌کنند، زیرا دو سکون در این زبان کنار هم نمی‌توانسته باشد. به همین خاطر واژه‌ی فرس جمع فارس می‌گردد وگرنه از دیرباز ایران، ایران بود و قانونی که در سال ۱۳۱۲ گذشت که پارس به ایران بدل شود، مربوط به ما نبود. سرزمین ما همیشه «ایران» نامیده می‌شود.
درباره پیشینه درخشان ایران اشخاص بی‌صلاحیت اظهارنظرهای موهوم کرده‌اند
صادق سجادی، معاون پژوهشی دائرة‌المعارف بزرگ اسلامی دیگر سخنرانِ بخش نخست بود که درباره ایران و ایرانیان در متون تاریخی عربی بعد از اسلام تا قرن نهم هجری سخنرانی کرد و به برخی منابع مهم برای یافتن نام ایران و اطلاقات آن و نسبتی که با فارس یا فرس دارد، پرداخت و گفت: مناقشه درباره‌ی مفهوم و مصداق ایران و ایرانیان و نسبت آن با مفهوم و مصداق فارس و فارسی طی چند دهه اخیر و به شکلی که همه می‌دانیم، به انگیزه‌هایی که محل بحث آن نیست، آغاز شده و همچنان دوام دارد. ایران ستیزی نیز به سائقه تعصبات قومی سابقه‌ای بس طولانی دارد. درباره پیشینه درخشان تاریخ و فرهنگ و ادب ایران نیز اشخاص بی‌صلاحیت اظهارنظرهای مطلقاً بی‌اساس و موهوم کرده‌اند. حتی آن موهومات را نوشته‌اند و به چاپ رسانده‌اند. اما تردید در قدمت نام و عنوان ایران که اخیراً در بعضی گفتارها در ایران مطرح شده (سابقه‌ی آن در خارج از ایران مفصل‌تر است)، باید مرحله‌ای تازه در مناقشات ضد ایرانی تلقی شود. آنچه موجب تعجب و تأسف بیشتر است، این است که بعضی از گویندگان این موهومات فقط مدعی تاریخ‌دانی نیستند، بلکه در دانشگاه‌های ما به دانشجویانمان درس تاریخ می‌دهند.  وی تأکید کرد: به همین سبب به بررسی اجمالیِ نام و عنوان ایران و فارس و نسبت آن‌ها با یکدیگر از چند مهم و معتبر عربی درزمینهٔ تاریخ و جغرافیای عصر اسلامی از قرن سوم تا نهم هجری پرداخته‌ام و به تواریخ فارسی و انبوه منابع ادبی اعم از فارسی و عربی که مشحون از نام و اوصاف ایران و ایرانیان و فرهنگ ایرانی است، جز یکی دو مورد نپرداخته‌ام تا نشان دهم این اشخاص تا چه پایه حتی از آثار و منابعی که انتظار می‌رود آن‌ها را خوانده، تدریس کرده یا لااقل دانشجویان خود را با مضامین آن‌ها آشنا گردانیده باشند، بی‌اطلاع‌اند.  سجادی در ادامه گفت: نخست باید به تقسیم دو قسمت مسکون زمین میان فرزندان نوح با نام‌ها و عنوان‌های مختلف و نیز روایات کهن ایرانی و عربی درباره پیشدادیان و کیانیان و ممالیک ایران به روزگار باستان که در منابع میانه آمده و غالباً اسطوره است و اسطوره تلقی شده است، متذکر شوم. نخست آنکه قسمتی از تاریخ کهن همه اقوام به‌طور مطلق یعنی ایران، یونان، بین‌النهرین، مصر، چین و حتی ترک و عرب شمالی که روایت مکتوب نسبت به اقوام دیگر وجود دارد، مخصوصاً آنچه مربوط به خاستگاه و ظهور و تکامل قوم و قلمرو آن‌هاست با اسطوره‌ها درآمیخته و بخش مهم افتخارات ملی و حافظه تاریخی اقوام را همین تاریخ اسطوره‌ای تشکیل داده است و از جهت وجودی قابل طعن و رد نیست. ثانیاً صحت نسبت چیزی به کسی یا نسبت آن به‌واقع فرع بر وجود آن است. درستی آنچه در منابع تاریخی و ادبی در احوال و اوصاف تاریخی آمده، ممکن است محل تردید باشد، اما در اینکه این روایات از قرن‌ها و هزاران سال پیش میان مردم رواج داشته، تردیدی نمی‌توان کرد. سجادی در ادامه به کلمات و ترکیبات ایران، ایرانشهر، فارس، بلاد فارس، فرس، مملکت الفرس در منابع عربی تاریخی پرداخت و گفت: این ترکیبات و کلمات در این متون به‌وفور به کار رفته و مراد غالب نویسندگان آن‌ها جز معدودی که میان ولایت فارس و سرزمین فارس تفاوت قائل شده‌اند، همه ایران و ایرانیان و شهرهای ایرانیان بوده است. گرچه درباره مرزهای سیاسی این سرزمین که براثر حوادث و تحولات بزرگ در ادوار مختلف تغییر می‌کرده است، طبیعا اتفاق‌نظر وجود ندارد. ازآنجاکه کهن‌ترین منابع عربی، سرزمین ایران را ایرانشهر خوانده‌اند و از اجزای آن یعنی شهرها و ایالاتش سخن رانده‌اند، پیداست که این ترکیب و تعبیر از منابع قدیمی‌تر ایرانی و کسانی چون ابن‌ِ مقفع ترجمه شده و از این راه به این منابع و تداول مورخان و ادیبان عصر اسلامی راه یافته است. سجادی در ادامه‌ی سخنش به‌تفصیل درباره موارد متعدد این کاربردها پرداخت و با ارائه نقل‌قول‌های فراوان، کاربرد ترکیبات مختلف ایران و فارس را در متون عربی نشان داد.
فرهنگ‌های قومی محترم هستند، اما باید تفاوت آن‌ها با فرهنگ ملی حفظ شود
جلال خالقی مطلق، استاد ادبیات و مصحّحِ شاهنامه فردوسی از میهمانان این همایش بود که البته نامش در میان سخنرانان نبود، اما به دعوت فتح‌الله مجتبایی به روی صحنه دعوت شد و سخنرانی کرد. وی درباره‌ی تفاوت زبان و فرهنگ قومی و زبان فرهنگ ملی صحبت کرد و گفت: موضوعی که در ایران کمتر بدان توجه می‌شود و اگر هم توجه بشود مورد افراط‌وتفریط است، شناخت و اهمیت فرهنگ‌های قومی از یکسو و فرهنگ ملی از سوی دیگر است. کمتر کشوری در جهان می‌شناسیم که در کنار فرهنگ ملی چندین فرهنگ قومی نداشته باشد. یکی از آن‌ها کشور ما ایران است. فرهنگ‌های قومی از زبان‌های قومی گرفته تا ادبیات، آداب، رسوم، موسیقی و آشپزی آن‌ها سفره فرهنگ ما را رنگین‌تر می‌کنند. ما باید به این زبان‌ها و فرهنگ‌ها، چه زبان‌های ایران باشد و چه زبان‌های ایرانی، توجه کرده از آن‌ها نگهداری کنیم و باید در دانشگاه‌های خود دارای رشته‌ی زبان‌ها و اقوام ایرانی باشیم. ولی از سوی دیگر باید به یکایک مردم ایران توجه دهیم که نباید فرهنگ قومی با فرهنگ ملی اشتباه گرفته شود، یا فرهنگ قومی هر فرهنگی که باشد، رقیب فرهنگ ملی شود. فرهنگ ملی مجموعه‌ای است ازآنچه در ایجاد آن همه مردم ایران از رود ارس تا دریاچه هامون شریک‌اند و در گذشته در سرزمین پهناورتری از ورای رود فرات و دجله تا ورای رود جیحون گسترده بود و هنوز بسیاری از این عناصر کهن اشتراک در این فرهنگ وجود دارد. اما حامل و ناقل این فرهنگ ملی که معارف اسلامی را نیز دربر می‌گیرد، زبان فارسی است. این بدان معناست که اگر فرضاً کسی در ایران زبان فارسی نداند، می‌تواند باسواد باشد، بدین معنا که بخواند و بنویسد، اما بیش از این نمی‌داند. یعنی از معارف فرهنگ ایرانی و اسلامی چیزی نمی‌داند، زیرا حامل و ناقل این فرهنگ در چارچوب فرهنگی ایران زبان فارسی است. مگر اینکه فقر فرهنگی خود را از راه یک زبان بیگانه مثل انگلیسی تأمین کند. اما این زبان نیز فقط بخشی از معلومات و دانستنی‌های امروزین او را تأمین می‌کند و در چارچوب مرزهای فرهنگی ایران شخصی عامی تلقی می‌شود. خالقی مطلق گفت: پیامدهای این وضعیت غیر از پیامدهایی که برای امنیت و ملیت و کشمکش‌های سیاسی دارد، دردسرهایی بسیار شخصی و اجتماعی به وجود می‌آورد. شخصی بدین معنا که بر زبان فارسی تسلط کافی ندارد، عملاً از رسیدن به فواید اجتماعی محروم می‌ماند و این به‌مرور زمان به قوم‌گرایی و اختلاف دامن می‌زند. یعنی زیان‌های شخصی تبدیل به مسائل سیاسی و اجتماعی می‌شود. دردسر اجتماعی دیگر آن رخ دادن یک اختلاف طبقاتی فرهنگی است. در ایران هیچ زبانی نیست که بتواند در نقش زبان فرهنگی و اداری و سیاسی رقیب زبان فارسی باشد. یعنی فاصله‌ی زبان فارسی به‌عنوان زبان رسمی و ملی و ناقل و حامل فرهنگ ایرانی و اسلامی با دیگر زبان‌های قومی در ایران که بسیار عزیزند و باید نگهداری شوند، زیاد است. زبان فارسی با هزار و صد سال دوره نوین و به همین اندازه دوره میانی و باستانی آن در شمار یکی از کهن‌ترین زبان‌های جهان است که دارای استمرار تاریخی و فرهنگی است. از سوی دیگر فرهنگ و معارفی که به‌واسطه این زبان انتقال یافته است، دستاورد یک قوم از اقوام ایرانی نیست، بلکه از آغاز تا به امروز همه اقوام ایرانی چه در درون مرزهای سیاسی ایران و چه در میان کشورهای فارسی‌زبان دیگر و حتی کشورهایی که امروز دیگر زبانشان فارسی نیست (آسیای صغیر، آسیای میانه و قفقاز) در این میراث فرهنگی ما سهیم هستند.درحالی‌که چنین اشتراک فرهنگی در بسیاری دیگر از کشورهای جهان نیست، بلکه غالباً قومی زبان و فرهنگ خود را بر اقوام دیگر آن سرزمین تحمیل کرده‌اند. خالقی مطلق در پایان گفت: ما باید زبان‌ها و فرهنگ‌های قومی را ارج بگذاریم و نگهداری کنیم. این سفره فرهنگی ایران را رنگین‌تر می‌کند. باید آن‌ها را در دانشگاه‌ها درس دهیم، اما از سوی دیگر باید مرز زبان‌های قومی را با مرز زبان ملی و رسمی ما - که فارسی است - کاملاً جدا کنیم تا در آینده از هرگونه تنش‌های سیاسی فرهنگی و... به دور بمانیم. (ادامه دارد)
(گزارش فوق برگرفته شده است از: روزنامه‌ی اعتماد، 18/اسفند/1393، ص 7. گرداننده‌ی این وبلاگ مسئولیتی در قبالِ محتوای این گزارش ندارد.)


کلمات کلیدی: مادها ،کلمات کلیدی: هخامنشیان ،کلمات کلیدی: اشکانیان ،کلمات کلیدی: ساسانیان
 
داعش و تخریب فرهنگ ایران در عراق
ساعت ۸:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱٢/۱۸  

(نوشته‌ی زیر برگرفته شده است از مطلبی با عنوان «گویی که جانم می‌رود» مندرج در: روزنامه‌ی اعتماد، 18/اسفند/1393، ص 1. گرداننده‌ی این وبلاگ مسئولیتی در قبال محتوای این نوشتار ندارد.)

دیرزمانی است که تیر و تبَر جهالت به دیرینگی تمدن‌های بین‌النهرین - که زمانی آشور، بابل و ایران را شامل می‌شد - دست یازیده و توحّش را به اوج رسانده است که امروز اثر آن را در تخریب آثار تاریخی منطقه‌ای که روزی در قلمرو مقتدرانه‌ی تمدن کهن ایرانی بوده، با حیرت و تعجب شاهدیم. زمانی که از تمدنِ اصیل و دامنه‌دار ایران سخن می‌گوییم، به این معناست که عراق کنونی در ادوار گذشته به‌ویژه در دوران اشکانیان تا ساسانیان بخشی از حوزه‌ی تمدنیِ ایران بوده که تیسفون پایتختِ ساسانیان از یادگاران همان اقتدار ایرانی است. در حمله‌ی کورکورانه‌ی داعش به موزه‌ی موصل - که آثار گران‌بهایی از تمدن‌های گوناگون ازجمله اشکانیان را در خود جا داده بود - نابود شد و بدین‌وسیله بخشی از تاریخ ایران به قهقرای تاریکی گرایید و بار دیگر مفهوم «هجوم» در سایه‌ی جهل، به شکلی نامفهوم در اذهان و انظار جهانی متبلور شد! دراین‌بین، موتیف یا همان نماد ایرانی ازجمله تندیس معروف دو متر و بیست سانتیمتری پادشاه اوپال که از حاکمانِ محلی شهرِ باستانی هترا در جنوبِ موصل کنونی است و خود در زمان اشکانیان تابعی از این حکومت بوده به‌کلی از بین رفته است. همچنین تندیس گاو بالدار، نماد متأثر از تمدن آشوری که در دروازه‌ی ملل تخت جمشید هویداست، از دیگر آثاری است که در این هجوم وحشیانه تخریب‌ شده است. گروه تروریستی داعش ۹ ماه پس از تصرف موصل، با این تخریب بخشی از فرهنگِ ایران را - که زمانی این منطقه مرز جنگی ایران و روم محسوب می‌شد و به هترا شهری ایرانی مشهور بود که هیچ‌گاه در مقابل امپراتوری عظیم روم سر تعظیم فرود نیاورد - به دست نابودی سپرد و از این رهگذر تقابل برداشت نابخردانه از مذهب در مقابل چشم جهانیان گشود؛ آن‌هم درست در منطقه‌ی هترا که در زمان اشکانیان، ادیان گوناگون در کنارِ هم همزیستی مسالمت‌آمیز با درکِ متقابل داشته‌اند ولی امروزه این موضوع به عدم همگرایی و هم‌پذیری دینی درآمده که ریشه در اختلافات سیاسی در منطقه دارد؛ منطقه‌ای که رأس‌الخیمه‌ی منافع اقتصادی و استراتژیکی‌ای است که بعد از بهار عربی هنوز گریبان‌گیر بخشِ عمده‌ای ازجمله سوریه و عراق است و به منطقه‌ای تبدیل شده است که قدرت‌های اقتصادی جهانی هنوز بر سر آن به توافق کامل نائل نیامده‌اند و هرروز با سیاستی خاص برنامه‌ریزی سیاسی در به سیطره درآوردنِ مشترک آن داشته تا علاوه بر حاکمیتِ تفکری «دوسویه پسند» در مرز تلاقی شرق و غرب به منافع مشترک بین آن‌ها نیز بینجامد. امروز تفکر داعش در ویرانی آثار تاریخی منطقه علاوه بر زعم آن‌ها در احیای تفکر بت‌شکنی - که به‌غلط از صدر اسلام دارند - به ارزش اقتصادی این آثار به‌ویژه آثاری که قابل‌فروش هستند نیز معطوف است تا از این مَحمِل به بودجه‌های هنگفتِ نظامیِ خود سروسامانی بدهند، که این ریشه در سردرگمی و عدم پشتیبانی کاملِ سرکردگان این گروهکِ تروریستی دارد. درواقع این گروه برای ادامه‌ی راهِ خود نیاز به درآمد و بودجه‌هایی دارد که به دلایلی کمتر از سوی پشتیبانان خود حمایت می‌شود و این گروه در بینِ راه مجبور به تأمین آن است و به همین دلیل دست به ویرانگری جاهلانه‌ای می‌زند که آینده‌ی منطقه‌ای کهن از تاریخ جهان را به گسست می‌کشاند. این یورش با این قصد چنان بر پیکره‌ی بی‌جان تندیسِ فرهنگ ایرانی و سایر فرهنگ‌های هم‌جوار فرود آمد که جان را یارای نفَس نبود و به مصداقی، گویی که جانم می‌رود.


کلمات کلیدی: خاورمیانه باستان ،کلمات کلیدی: تاریخ معاصر ایران
 
ایرانیان، ملتی یگانه و یکپارچه
ساعت ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱۱/۱٥  

باوجود اینکه سرزمین ایران در هزاره‌ی نخست پیش از میلاد، مهد مردمانی متمدن و برجسته چون عیلامیان، در جنوب غرب، و کاسیان، در شمال غرب بود، ولی آنان هیچ‌گاه اندیشه و خواست و برنامه‌ای برای وحدت و یکپارچگی این پهنه‌ی گسترده نداشتند. اما با برآمدنِ دولتِ هخامنشیان و به اعتبارِ ایدئولژی سیاسی و دینی آنان - که وحدت‌بخشی به مردم را مأموریت الاهی خود می‌دانست - و نیز با سرآمدی کاملِ فرهنگِ ایرانی بر سراسر این سرزمین، برای نخستین بار، اندیشه‌ی وحدت ملی و یگانگی فرهنگی ایرانیان پدید آمد. از این زمان به بعد، دیگر، اهالی ایرانی این سرزمین خود را «ایرانی» و از تبار ایرانی می‌دانستند و از این روست که داریوش بزرگ در کتیبه‌ی «نقش رستم» خود را «یک ایرانی از تبار ایرانی» می‌خواند و استرابو - جغرافی‌نگار یونانی - گواهی می‌دهد که در آن دوران از بلخ (در شرق) تا ماد (در غرب) را «ایران» می‌خواندند و اهالی این قلمرو به زبان‌های کمابیش یکسانی سخن می‌گفتند (جغرافیا، کتاب پانزدهم/2/8).
باور به یگانگی و یکپارچگی مردم ایران در متون بازمانده از دورانِ ساسانیان نیز آشکار است و برجای مانده است؛ چنان‌که شاپور - دومین شهریار ساسانی - در کتیبه‌ی خود در نقشِ رستم فارس تصریح می‌کند که فرمانروای «ایرانشهر» است و این قلمرو سرزمین‌هایی چون: پارس و پارت و خوزستان و آذربایجان تا خراسان و سُغد را دربرمی‌گیرد.
خودآگاهی ایرانیان به هویت ایرانی خود و باور اصیل آنان به یگانگی و یکپارچگی ایرانیان، در دوران اسلام و در پرتو رهنمودهایی گوهرین چون «حب الوطن من الایمان» نیز تداوم یافت؛ چنان‌که این حقیقت در شماری از متون بازمانده از آن دوران به‌خوبی انعکاس یافته است:

  • گویند معتدل‌ترین و باصفاترین و بهترین بخش‌های زمین «ایرانشهر» است: درازای آن میانِ رود بلخ تا رودخانه‌ی فرات و پهنای آن میانِ دریای آبسکون (مازندران) تا دریای فارس و یمن و سپس به طرف مکران و کابل و طخارستان و تا منتهای آذربایجان است و آنجا برگزیده‌ی بخش‌های زمین و ناف زمین است؛ به علت اعتدال رنگ مردم آن و استوای پیکرهایشان و سلامت خردهایشان. ایرانشهر سرزمین فرزانگان و دانشوران است و ایشان بخشنده و بخشاینده و باتمیز و هوشمندند و هر خوی نیکی را که دیگر مردمان جهان از دست داده‌اند، اینان دارا هستند (مطهر بن طاهر مقدسی؛ آفرینش و تاریخ؛ ترجمه‌ی دکتر شفیعی کدکنی؛ تهران: نشر آگه، 1374، ج 2، ص 615)

باوجود این آگاهی و باور ریشه‌دار ایرانیان به هویت ایرانی تاریخی خود و تعلق داشتن به ملت و ملیتی یکپارچه و یگانه، برخی از دولت‌های استعمارگر پیر و استکباری جدید از دویست سال پیش تاکنون به قصد فروپاشی و تضعیف قدرت و وحدت ایرانیان - که در روزگار صفویان به اوج خود رسیده بود - و تبدیل ایران به کشوری وابسته و پاره‌پاره، این اندیشه‌ی شوم و پلید خود را به یاری و واسطه‌گری عُمال خائن و وطن‌فروش خود در کشور ترویج و تبلیغ کرده و می‌کنند که - برخلاف همه‌ی حقایق و شواهد موجود - مردم ایران به ملت و ملیتی واحد متعلق نیستند و هیچ‌گونه وجه‌اشتراکی بین آنان وجود ندارد؛ چنان‌که می‌گویند - مثلاً - ایرانیانِ شمال غرب نه هم‌تبار و هم‌ریشه با دیگر ایرانیان، بلکه از تبار و سلاله‌ی اُغوزها هستند! حال آنکه اُغوزها بیابان‌گردانِ زردپوستِ درنده‌ای بودند که در سده‌ی پنجم هجری از ماوراءالنهر به ایران سرازیر شدند و پس از ارتکابِ قتل و غارت‌‌های شنیع و وسیع، به ویژه در خودِ آذربایجان، به‌تدریج پراکنده و رانده شدند. مروّجان این توطئه‌ی «ازهم‌بیگانگی ایرانیان» با انتساب ایرانیانِ آذری به اُغوزها می‌خواهند آنان را بیگانه با دیگر ایرانیان و بی‌ارتباط با فرهنگ و هویت ایرانی جلوه دهند و در نهایت ایشان را وادار به جدایی از خاک وطن و رفتن به زیر پرچم رژیم باکو کنند. هرچند که انتساب به اُغوزها - که یکی درنده‌ترین و خون‌خوارترین موجوداتِ دوپای عالم بودند - به خودی خود، تحقیر و توهینی است وقیح به ایرانیان اصیل و فرهیخته‌ و وطن‌خواه آذری.
باوجود دویست سال دسیسه‌چینی و توطئه‌گری بیگانگان و عُمال داخلی آنان برای نفاق‌افکنی و نفرت‌پراکنی و ترویج نژادپرستی و قومیت‌سازی و تجزیه‌طلبی در ایران، ایرانیانِ آذری و دیگر هم‌وطنانشان همچنان و باقدرت و صلابت به میهن و نظام خویش وفادار و دلبسته‌اند و در برابر هجمه‌ی بی‌امانِ دشمنان ایستادگی می‌کنند و همیشه خود را متعلق به ملّیت و ملّتی یگانه و یکپارچه می‌دانند.


کلمات کلیدی: آذربایجان ،کلمات کلیدی: هخامنشیان ،کلمات کلیدی: ساسانیان
 
آذربایجان، مسکن جاودانه‌ی ایرانیان
ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/۱٠/۱٠  
  • آذربایجان سرزمین پهناوری است که قرن‌ها بلکه هزاره‌ها پیش از این مسکن اقوام ترک بوده است. در طی سده‌های پیش از میلاد بنا به نوشته‌ی مورخان، آذربایجان با نام‌های مختلفی همچون آلبان و اران ... نامیده می‌شده است. این سرزمین شامل کشور جمهوری آذربایجان و آذربایجان ایران است (عجب‌شیر در گذر زمان، 1389، ص 11)

با عرض تأسف برای نویسنده‌ی مطلب فوق و هم‌مسلکان وی، باید گفت نه قرن‌ها و نه هزاره‌های پیش، سرزمین آذربایجان مسکن و زیستگاه اقوام زردپوست ترک نبوده است. باستان‌شناسان تاکنون اسکلت، کاسه و بشقاب، پاره چادر یا تکه آجری در این منطقه نیافتده‌اند که بتوان آن را به اقوام ترک برخاسته از مغولستان نسبت داد و مورخان و جغرافی‌نویسان و جهانگردان ایرانی و ناایرانی نیز هرگز چیزی درباره‌ی حضور چنین مردمانی در این بخش از ایران نقل و روایت نکرده‌اند! تنها از دوران قاجار به این سو است که نویسندگان و سرایندگانی در آذربایجان یافته می‌شوند که مطالبی را برای نخستین بار به زبانی ترکیِ ایرانی می‌نویسند. روشن است که ترکی‌گویی و ترکی‌نویسی ایرانیان آذربایجانی هرگز و به هیچ‌وجه نمی‌تواند برای آنان هویت و ملیت و تباری جدا و مغایر با دیگر ایرانیان بیافریند.
سرزمین‌های شمالی ارس، به گواهی اسناد جغرافیایی کثیر و فصیح موجود، پیشتر، آلبانیا و اران خوانده می‌شد و تنها در سال 1916 میلادی بود که بنا به توطئه‌ی عثمانی و روسیه و به قصد تجزیه‌ی خاک ایران، این سرزمین «آذربایجان» نام گرفت. متأسفانه به دلیل عدم توجه مسئولان فرهنگی ذی‌ربط به این موضوع و ابعاد و ریشه‌های این توطئه‌ی بزرگ انجام یافته برضد ایران و ایرانیان، در کتاب‌هایی که قلم‌به‌دستان تجزیه‌طلب و قومیت‌ساز در داخل کشور منتشر می‌کنند، فریبکارانه و دروغ‌پردازانه چنین تبلیغ و القا می‌شود که گویا خاک آذربایجان از آغاز تاریخ، سرزمین‌های شمالی و جنوبی رود ارس را توأمان شامل می‌شده و سپس با زور و دسیسه‌ی دو دولت ایران و روسیه‌ی تزاری در قرن نوزدهم به دو بخش تقسیم شده و اینک اهالی آذربایجان ایران باید هرچه زودتر خود را از چنگ دولت و ملت ایران رها کنند و به هم‌نژادان و هم‌تباران - خیالی - خود در کشور آذربایجان بپیوندند و - به اصطلاح - به زیر بیرق «جمهوری جعلی آذربایجان» بروند و به سرکردگی موروثی خاندان «علی‌اف» تن دهند! درج و تبلیغ وسیع نام‌هایی جعلی چون «آذربایجان ش م ا ل ی» و «آذربایجان ج ن و ب ی» در مقالات و کتاب‌های همین قلم‌به‌دستان، نیرنگی و ترفندی است در همین راستا و به قصد القای توهم پیوسته بودن دو آذربایجان و ضرورت اتحاد دوباره‌ی‌ آنان - که متأسفانه مورد پیگرد و برخورد قانونی مسئولان ذی‌ربط قرار نمی‌گیرد.

  • از قدیم الایام در سرزمین ماد آتورپاتن طوایف و اتحادیه‌های قبیله‌ای ترک‌زبان زندگی می‌کرده‌اند. بیش از همه‌ی محققان دیاکونف نویسنده‌ی تاریخ ماد به این موضوع اشاره کرده است (همان کتاب، ص 17).

چنان‌که گفته شده، وجود تیره‌های مغولستانی در شمال‌غرب ایران، ادعایی است موهوم، بی‌پایه، دروغین و فریبکارانه و تاکنون هیچ‌یک از قلم‌به‌دستان مسلک ضدایرانی و ضداسلامی پان‌ترکیسم نتوانسته‌اند کمترین خدشه‌ای به این حقیقت استوار وارد سازند و از این رو، راهکاری جز حقه‌بازی و جعل و تحریف پیش پای خود نیافته‌اند. این چنین است که نویسنده‌ی مطلب فوق چیزی را به استاد روانشاد، ایگور دیاکونُف، نسبت داده است که حتی روح آن مرحوم از آن بی‌خبر است! دیاکونف در کتاب خود هرگز به حضور اتحادیه‌های فرضی ترک‌زبان اشاره نکرده است و باوجود اجبار و فشار مقامات جمهوری جعلی آذربایجان برای تحریف تاریخ در کتاب خود، هرگز تن به خواسته‌ی کثیف و پلید آنان نداد. وی در کتابش (تاریخ ماد؛ ترجمه کریم کشاورز؛ تهران: انتشارات علمی و فرهنگی، 1380، ص 63) تصریح کرده است: «زبانی که مردم عهد باستان، مادی می‌نامیدند به زبان‌های ایرانی تعلق داشته است».

  • پرفسور دمنانور ... با بیانی قاطع و بدون شک و تردید (!) به موقعیت آذربایجان آن روزی و اسکان ترکان در این سرزمین و زبان آن اشاره کرده می‌گوید: آذربایجان ... سرزمینی است که از حوالی تهران (!) آغاز شده، همدان، زنجان، دریاچه‌ی ارومیه را دربرگرفته و تا کوه قاف (قفقاز) کشیده شده است ... نخستین صاحبان سرزمین ایران پیش از میلاد مادها هستند (!) ... مادها ترک بودند ... آغازگر دولت ایران همانا دولت ترک ماد می‌باشد! (همان، ص 18)

از آنجا که اسناد و آثار تاریخی و جغرافیایی و باستان‌شناسی موجود به حضور تیره‌های مغولستانی در شمال غرب ایران گواهی نمی‌دهند و مدرکی نیز درباره‌ی «آذربایجان» نام‌داشتن اراضی شمالی رود ارس وجود ندارد، قلم‌به‌دستانی چون نویسنده‌ی مطلب فوق چاره‌ای جز استناد به پروفسور - دکترهای قلابی و بی‌هویت باکو، که گویی کلامشان حکم سند تاریخی دارد، ندارند و با پیش کشیدن نام افرادی ناشناخته - که حتی معلوم نیست جعلی‌اند یا حقیقی - و دکتر و پرفسور خواندن آنان، قصد ارعاب خوانندگان خود را دارند؛ اما بی‌خبرند که مسلک پان‌ترکیسم - که کارخانه‌ی جعل و فریب و دروغ و شرارت است - روسیاه‌تر و رسواتر از آن است که بتواند مردم آگاه و وطن‌خواه ایران را فریب دهد و خاک ایران را پاره‌پاره کند.

  • سندی دیگر حاکی از این است بنیان‌گذار سلسله‌ی شاهنشاهی در ایران احتمالاً ترکی به نام ارشن یا ائلشن بوده است. او در حالی که رهبری سرزمینی در همسایگی ایران را به عهده داشته، مردم ایران‌زمین را به قیام فراخوانده و به آنان استقلال بخشیده است. او نهایتاً در سال 876 م. در جنگ کشته شد! (همان، ص 19)

سند موهومی که نویسنده‌ی مطلب فوق از آن نام می‌برد بدون آنکه کسی آن را دیده و شناسایی کرده باشد، از محصولات همان کارخانه‌ی پیش‌گفته است! می‌دانیم که نخستین ترک‌زبانانی که در ایران تشکیل سلسله‌ی پادشاهی دادند، غزنویان بودند؛ آن هم نه در هزاره‌ی اول پیش از میلاد بلکه در سده‌ی دهم میلادی / چهارم قمری! دیگر آنکه، «ارشن» - که نامی ایرانی است - برابر «ائلشن» ترکی نیست و قرار دادن حرف «یا» میان این دو نام، ترفندی است فریبکارانه برای ترکی جلوه دادن نام‌های ایرانی؛ کاری که برای این جماعت به سادگی آب خوردن است! خلاصه آنکه ادعای فوق، قصه‌ای است تخیلی که تنها به کار سرگرم کردن و خواباندن کودکان می‌آید و بس!

  • برابر نظریه‌های ارائه شده از سوی متخصصان، میان زبان‌های ایلامی و ترکی قرابت ژنتیکی و نزدیکی ریشه‌ای و دستوری وجود دارد ... تمدن‌های کاسی، گوتی، لولوبی، ماننا و ماد شعبه‌هایی از همین تمدن ایلامی بوده‌اند. زبان همه‌ی اقوامی که این تمدن‌های را به وجود آورده‌اند التصاقی و از گروه زبان‌های اورال - آلتاییک بوده است! (همان، صص 21 و 27)

اتفاقاً متخصصان راستین و آکادمیک زبان‌های باستانی و نه پرفسورهای قلابی باکویی، به‌هیچ وجه قائل به وجود ارتباط میان عیلامیان جنوب غرب ایران و تیره‌های ترک‌زبان ساکن مغولستان نیستند و در دانشگاه‌های معتبر جهان، زبان عیلامی به عنوان زبانی منفرد و بدون خویشاوند معرفی و تدریس می‌شود. ارتباط زبانی عیلامیان با کاسی‌ها و گوتی‌ها و مادها و... نیز تخیلی و اثبات‌نشده است. بیچاره «ژول اُپر» فرانسوی (که حدود 140 سال پیش به اشتباه و به جهت مادی تصور کردن زبان نسخه‌ی عیلامی کتیبه‌ی بیستون، نظریه‌ی ارتباط زبان عیلامیان و مادها را مطرح کرد، که اندکی بعد رد شد) اگر می‌دانست که بعد از رد نظریه‌ی او و روشن شدن حقیقت موضوع و سپری شدن بیش از یک قرن از آن ماجرا، هنوز عده‌ای نادان از فرط درماندگی و واماندگی به نظریه‌ی مردود شده‌ی او آویزان و متمسک خواهند شد، همان زمان نوشته‌های خود را آتش می‌زد یا شاید خودکشی می‌کرد تا شاید از این ننگ بی‌پایان خود را نجات دهد!


کلمات کلیدی: پان‌ترکیسم ،کلمات کلیدی: آذربایجان ،کلمات کلیدی: عیلامیان
 
بیست و یکم آذر، روز رهایی آذربایجان
ساعت ۱٠:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٩/٢۱  

در شهریور سال 1320 / اوت 1941 ارتش اتحاد جماهیر شوروی از شمال و بریتانیا از جنوب، به بهانه‌ی ممانعت از پیشروی آلمان به آسیای غربی، پشتیبانی از جبهه‌های یکدیگر و بهره‌گیری از منابع ایران، خاک این کشور را اشغال و دولت حاکم بر آن را سرنگون کردند. اما در این میان، نقشه‌های استالین - رهبر دیکتاتور اتحاد جماهیر شوروی - بسیار شوم‌تر و پلیدتر از این‌ها بود. او، برای تصاحب بی‌سروصدای شمال ایران، از آذربایجان تا گیلان و مازندران و خراسان، و در نتیجه‌ی آن، دست‌یابی کامل به منابع نفتی دریای مازندران و دیگر مواهب طبیعی این بخش از ایران، در نخستین گام، یکی از فعالان سیاسی کمونیست و توده‌ای را، به نام «جعفر پیشه‌وری» - که به جهت همین سوابق و وابستگی‌هایش از عضویت مجلس ملی ایران کنار گذاشته شده بود - فراخواند و با ارائه‌ی دستورها و راهکارها و راهبردهای جامع و لازم، او را مأمور کرد که از طریق تشکیل حزبی به نام «فرقه‌ی دموکرات آذربایجان» مقدمات جدایی و انتزاع و سرانجام الحاق این بخش از خاک ایران را به قلمرو اتحاد جماهیر شوروی فراهم کند (شهریور 1324). پیشه‌وری از طریق این حزب و با نظارت و راهبری مستقیم مأموران شوروی و با پشتیبانی ارتش اشغالگر آن کشور اقدام به تشکیل دولتی خودگردان (با قانون اساسی، مجلس، واحد پول، زبان رسمی و... مختص به خود) در آذربایجان کرد (12 دسامبر 1945/ 21 آذر 1324) و همه‌ی مخالفان خود، از مردم عادی گرفته تا نظامیان و زمین‌داران و دیگران را کشتار یا زندانی، و اموال و املاکشان را غصب و غارت کرد. بنا به فرمان مستقیم استالین، پیشه‌وری به اقدامات عوام‌فریبانه‌ای چون آسفالت چند خیابان، اصلاح مالیات‌ها و... نیز مبادرت کرد اما مردم نسبت به ماهیت واقعی این نوع اقدامات فرمایشی و فریبکارانه کاملاً هشیار و آگاه بودند.
برای پایان دادن به این توطئه و اقدام پلید شوروی برای تصاحب شمال غرب ایران (و سپس کل نیمه‌ی شمالی ایران) نخست وزیر آن دوره‌ی ایران، احمد قوام (1252-1334)، زیرکانه با دادن وعده‌ی دروغین تحویل کامل امتیاز نفت دریای مازندران به شوروی، ارتش اشغالگر این کشور را سرانجام وادار به ترک شمال غرب ایران کرد. ارتش شوروی در 19 اردیبهشت 1325 (مه 1946) آذربایجان را در برابر دیدگان حیرت‌زده‌ی سران وامانده و سَرخورده‌ی فرقه‌ی دموکرات آذربایجان، تخلیه کرد. فقدان این پشتوانه‌ی مهم و حیاتی و عدم حمایت دولت شوروی از فرقه‌ی دست‌نشانده‌ی پیشه‌وری، این سازمان را چنان سست و متزلزل ساخت که آنان نه تنها از خواسته‌ها و آرمان‌های نخستین خود عدول کردند، بلکه مزدوران و مأموران و فداییان این فرقه‌ی نیز نتوانستند در برابر پیش‌روی ارتش رهایی‌بخش  ایران به سوی آذربایجان ایستادگی کنند. با نزدیک شدن ارتش به مرکز استان، بسیاری از سران فرقه - و از جمله خود پیشه‌وری که همواره شعار "مرگ، آری؛ بازگشت، نه" می‌داد - به شمال ارس گریختند و تا سررسیدن نیروهای ارتش ایران، خود اهالی آذربایجان بسیاری از عُمال و عمله‌ی آدم‌کش و مزدور فرقه را مجازات کردند. ارتش ایران در 21 آذر آن سال به تبریز وارد شد و منطقه را از لوث وجود اعضا و اتباع فرقه‌ی دموکرات پاک نمود و آذربایجان سرفراز را به آغوش مام میهن بازگرداند.
نقش و مداخله‌ی مستقیم و تکوینی اتحاد جماهیر شوروی در تشکیل و تداوم فرقه‌ی دموکرات آذربایجان به سبب تلاش سران شوروی برای پنهان نگاه داشتن ردپای خود در این اقدام پلید و مخالف همه‌ی معاهدات بین‌المللی، تا مدت‌ها پنهان و مخفی مانده بود. اما سرانجام با افشاگری شماری از مأموران ک.گ.ب. و در نهایت انتشار اسناد رسمی و سری اتحاد جماهیر شوروی در این باره، نقش و برنامه‌‌های دولت شوروی کاملاً آشکار و برملا شد و تلاش هواداران وطن‌‌فروش و پان‌ترکیست پیشه‌وری، برای مستقل و غیروابسته و ناسیونالیست جلوه دادن او، تماماً نقش بر آب گردید.
(علاقه‌مندان می‌توانند برای آگاهی از اسناد و گزارش‌های مربوط به غائله‌ی فرقه‌ی دموکرات آذربایجان، به وبلاگ «کتابخانه‌ی بزرگ آذربایجان» مراجعه کنند.)


کلمات کلیدی: پان‌ترکیسم ،کلمات کلیدی: آذربایجان
 
ایران، عربستان و مسئله‌ی نفت
ساعت ۱٠:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۳/٩/۱٠  

نوشتار زیر از سرمقاله‌ی روزنامه‌ی مردم‌سالاری، شماره 3633، مورخ 10/آذر/1393 برگرفته شده است.
--------------------------------------------------------------------------
اوپک در روزهای گذشته در حالی شاهد تلاش ِ گسترده‌ی برخی اعضا برای ارتقا قیمت نفت در بازار جهانی بود که با ناهماهنگی برخی دیگر، تلاش‌های صورت گرفته را رنگ‌باخته دید و عملاً به سازمانی کم اثر در معادلات اقتصاد ِ نفتِ بین‌الملل تبدیل شد.
اگر کشورهای عضو اوپک را به دو گروه کم‌جمعیت (با درآمد سرانه‌ی بالا) و پرجمعیت (با درآمد سرانه‌ی پایین) تقسیم کنیم، قطعاً دسته‌ی دوم در نشست اخیر اوپک چانه‌زنی بالایی برای پایین آوردن سقف تولید اوپک به نمایش گذاشتند - که البته این تلاش در سایه بی‌تفاوتی گروه اول، نتوانست گام مؤثری بردارد و درنتیجه سقف تولید روزانه 30 میلیون بشکه‌ای برای سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) دست‌نخورده باقی ماند.
اما در این بین کشوری هم بود که نه در طیف چانه زنان واقع شده بود و نه - بی‌تفاوت - مشی هرچه پیش آید خوش آید را دنبال می‌کرد. اعراب سرزمین حجاز در یکصد و شصت و ششمین جلسه اوپک، با تاکتیک‌های خاصی به بازی آمدند و با کاهش عرضه مخالفت کردند و با تکیه بر جایگاه در خور اعتنایی که در این سازمان دارند، به بهانه‌ی عدم دخالت در سازوکار بازار نفت، حصول به هرگونه تعادل و پایداری را به آینده واگذاشتند. این اما در حالی است که عربستان سعودی با در اختیار داشتن سهم بالایی از تولید اوپک بیشترین ضرر را از پایین بودن قیمت نفت متحمل می‌شود و اینکه چرا این کشور در این اوضاع با کاهش عرضه مخالفت ورزیده بحثی است که بایستی بیشتر به آن پرداخت. بالطبع سعودیان با ذخایر ارزی بالا به هیچ عنوان نگران نقصان بودجه در کشورشان نیستند و این در حالی است که این کشور طی چند سال اخیر در کنار امارات و حتی عراق از تحریم‌های بین المللی علیه ایران بیشترین بهره برداری را نموده و با تولیدِ حداکثری، به تعبیری سهمی از بازار ایران را به خود اختصاص داده است.
از تقابل‌های تاریخی - سیاسی بین دو کشور که بگذریم، می‌توان بخشی از دخالت‌های غیر مستقیم عربستان را در جریان مذاکرات وین نیز در راستای نگرانی خاص این کشور از رفع تحریم‌ها و بازگشت ایران به جایگاه قبلی‌اش دانست. از این رو بدبینانه نیست اگر بخواهیم گوشه‌ای از ریخت‌وپاش‌های عربستان در پایین نگه داشتن قیمت نفت را در ادامه‌ی اهداف این کشور برای تسویه حساب سیاسی با ایران و انتفاع هرچه بیشتر اقتصادی در بلندمدت دانست.
عامل مهم دیگری که عربستان را در اتخاذ چنین تصمیمی مصمم‌تر نمود، موضع روسیه است که به عنوان بزرگترین تولیدکننده انرژی جهان اگرچه عضو اوپک به شمار نمی‌رود اما نفوذ شایان توجهی بر بازار نفت دنیا دارد. اینکه روسها قبلاً اعلام کرده بودند که هیچ برنامه‌ای برای کاهش تولید نفت در راستای افزایش قیمت‌ها ندارند، هراس عربستان را از اینکه روسیه، با تصاحب سهم کاهش یافته از تولیدات اوپک، معادلات بازار را به نفع خودش رقم بزند، بیشتر و بیشتر نمود.
از ایران و روسیه که بگذریم مهم‌ترین تهدید اما جای دیگری بود: متحد قدیمی عربستان. ایالات متحده آمریکا با اتخاذ شیوه‌های غیر متداول در استخراج، فقط تولید نفت خود از پالمه سنگ‌های شیل را طی 6 سال اخیر با رشد خیره کننده 500 درصدی به 3/5 میلیون بشکه در روز رسانده و پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهد که بالا بودن قیمت نفت، ظرف 6 سال آینده آمریکا را جانشین عربستان در صدر فهرست تولیدکنندگان نفت دنیا قرار دهد و این موضوع به هیچ عنوان برای عربستان قابل هضم نیست. پاشنه‌ی آشیل تولید نفت در آمریکا بالا بودن قیمت تمام شده است که عربستان از این نقطه ضعف استفاده نموده، سعی دارد با ثابت نگه داشتن میزان عرضه در اوپک و کاهش قیمت‌ها، به تدریج این رقیب بزرگ را از میدان به در کند. با ادامه‌ی روند فعلی شاهد خروج آمریکا از بازار عرضه نفت خواهیم بود و از آن‌سو تحریم‌ها علیه روسیه نیز یک تحریک جدی برای قیمت این منبع مهم انرژی در سطح بین‌الملل به شمار می‌رود و این در حالی است که انرژی ارزان در اوضاع فعلی، موجب افزایش رونق تولید در غرب شده، تقاضا را برای انرژی روز به روز افزایش خواهد داد.
همه‌ی این‌ها ابزارهای تاکتیکی عربستان برای حضور قدرتمندتر در این بازی خواهد بود که البته تن دادن به این روش‌ها برای همه اعضای اوپک هم چندان بی‌دردسر نیست. پایین بودن قیمت نفت در میان مدت، رکود حاکم بر کشورهای صنعتی را به کشورهای صاحب نفت منتقل می‌کند و در این بین، ایران متحمل زیان فزاینده‌ای از پایین بودن قیمت خواهد شد. بنابراین اگرچه می‌توان به آینده‌ی نفت خوش‌بین بود اما برای اینکه بتوان در تدوین استراتژی‌های پیش ِ رو نقش پررنگ‌تری ایفا کرد، بایستی درکوتاه مدت برای تحکیم پل ارتباطی با عربستان تلاش نمود تا مانع تک‌روی‌های تاکتیکی سعودی‌ها در عرصه‌ی اقتصاد و سیاست شد.


کلمات کلیدی: تاریخ معاصر ایران
 
توهین‌های نژادپرستانه به ایرانیان آذری
ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۸/٩  
  • مردم سلماس و به طور کلی آذربایجان از لحاظ نژادی جزء مردمان اورال آلتاییک به حساب می‌آیند که دارای زبان ترکی می‌باشند! (بناهای باستانی سلماس، ص 12)

آیا اقرار و اعترافی صریح‌تر از این می‌خواهید تا بر شما روشن شود که پان‌ترکان معاند تا چه حد نژادپرست و نفاق‌گسترند؟ باور شوم و نژادپرستانه‌ی این جماعت به تفاوت نژادی مردم واحد و یکپارچه‌ی ایران و اعتقادشان به وجود نژادی خالص و خاص به نام آلتاییک یا ترک، در حالی که آلتاییک یا ترکی فقط نام زبان (یا مجموعه زبان‌هایی) است که هر انسانی فارغ از رنگ پوست و ملیتش می‌تواند آن‌ها را بیاموزد، گواه و گویای مرام و مسلک و هویت پلید این جماعت است.
این توهم پان‌ترکان نژادپرست مبنی بر اینکه تنوع گویشی و زبانی ایرانیان به معنای گوناگونی نژادی و ازهم‌بیگانه بودن ایرانیان است، به حدی رسوا و دورازعقل است که حتی یکی از سران و نظریه‌پردازان داخلی این مسلک نیز کوشیده بود هوادارانش را از این باور پلید برحذر دارد: «کلمه‌ی "ترک" و "ترکی" یک مفهوم فرهنگی و زبانی است و به هیچ وجه معنی نژادی را دربرمی‌نمی‌گیرد.» (سیری در تاریخ زبان و لهجه‌های ترکی، تهران، 1380، ص 390)

  • بی‌شک زبان یکی از اصلی‌ترین و شفاف‌ترین ابزاری (!) است که می‌توان با تحقیق بر روی آن خواستگاه (!) و نژاد یک ملت را به دست آورد. با به‌دست آمدن لوحه‌های گلی بسیار زیاد در حفاری‌های شهرهای سومری امروزه ساختار دستور زبانی و مجموعه لغات سومری‌ها برای ما مشخص گردیده و ثابت شده است که زبان سومریان از گروه‌های زبان‌های التصاقی (ترکی باستان) بوده و این مردم از منطقه‌ی آسیای مرکزی به بین‌النهرین مهاجرت کرده‌اند! (همان کتاب، ص 13)

صرف نظر از غلط‌های املایی و دستوری متن فوق - که مشتی است نمونه‌ی خروار و نشان دهنده‌ی سطح و مرتبه‌ی تحصیلی و علمی نگارندگان چنین آثاری - باید گفت امروزه به هیچ وجه ترکی بودن زبان یا تبار سومریان مشخص و اثبات نشده است و در هیچ یک از نهادها و مراکز علمی و آکادمیک جهان، زبان سومری به عنوان زبانی «ترکی» تدریس نمی‌شود! زبان‌شناسان، زبان سومری را همواره به عنوانی زبانی منفرد و فاقد خویشاوندی با هر خانواده‌ی زبانی شناخته شده‌ی دیگری دسته‌بندی می‌کنند و به صرف التصاقی بودن آن - که در بسیاری از زبا‌ن‌های کهن گوشه گوشه‌ی جهان دیده می‌شد - سومریان را ترک‌زبان و ترک‌تبار نمی‌شناسند و معرفی نمی‌کنند. مهاجرت سومریان از آسیای مرکزی (مغولستان) به بین‌النهرین (عراق)، توهمی است کودکانه و مضحک که تاکنون هیچ دانشمندی (به جز چند نظریه‌پرداز پان‌ترک، که البته نمی‌توان چنین موجودات نادانی را دانشمند نامید) چنین نظریه‌ی سخیفی را مطرح نکرده است و هرگز نیز رد و اثری (در حد یافته شدن یک پاره‌کوزه) از چنین مهاجرت طولانی‌ای به دست نیامده است.

  • تقریباً 6000 سال قبل، اقوام سومر که به دنبال زمین‌های حاصل‌خیز بودند از طریق قفقاز و شمال غرب ایران (آذربایجان ش.م.ا.ل.ی و ج.ن.و.ب.ی) به بین‌النهرین قدم گذاشته و آنجا را وطن خود نمودند! (همان کتاب، ص 13)

ناگفته پیداست که حتی یک کاسه‌شکسته یا حتی اشاره‌ای در حد یک نیم‌خط در لوحه‌‌ای تاریخی برجای نمانده است که نشان دهد سومریان از آسیای مرکزی و از طریق قفقاز و شمال غرب ایران به میان‌رودان کوچیده باشند. نظریه‌ای که بر هیچ سند و منطقی استوار نباشد در حکم باد هواست و از این رو پان‌ترکان نژادپرست، خصلت و مشغولیتی جز بادآفرینی ندارند! اگر به‌راستی سومریان - بنا به تبلیغ پان‌ترکان -  به‌دنبال زمین‌های حاصل‌خیز بوده‌اند، جداً باید مردمان احمقی باشند که سرزمین سراسر حاصل‌خیز و آباد و سرسبزی چون آذربایجان را رها کرده و به منطقه‌ی گرم و بی‌برو‌باری چون جنوب عراق کوچیده‌اند!!!
نکته‌ی دیگر، کاربرد عنوان‌های جعلی، تجزیه‌طلبانه و ضدایرانی آذربایجانِ «ش.م.ا.ل.ی» و «ج.ن.و.ب.ی» برای اطلاق به منطقه‌ی قفقاز و استان آذربایجان در این کتاب و عموم آثار پان‌ترکان است - که متأسفانه پیوسته مورد اهمال قرار می‌گیرد حال آنکه نهادهای فرهنگی ذی‌ربط می‌بایست نسبت به کاربرد و ترویج چنین تعبیرات هدفمند و موذیانه‌ای حساس باشند و مانع از نشر و گسترش چنین تألیفات دشمن‌کامانه‌ای شوند.

  • تنها گزینه‌ی ممکن [درباره‌ی اورارتوها این است که آنان] مردمانی هستند از نژاد اورال - آلتاییک و التصاقی زبان به بیان ساده‌تر اجداد ترکان امروزی! (همان کتاب، ص 18)

نژادشناسی اورارتوهای از میان رفته بدون بهره‌گیری از ابزارها و سنجه‌ها و داده‌های ژنتیکی و در زمانه‌ای که تنها «فرهنگ» معیار گروه‌بندی اقوام کهن است، ترفند و شعبده‌ای است که فقط از عهده‌ی دغل‌کاران عوام‌فریب و نادانی چون پان‌ترکان نژادپرست برمی‌آید! امروزه زبان‌شناسان، زبان اورارتوها را زبانی منفرد - و با قید احتیاط - هم‌ریشه با زبان منفرد هوری‌ها می‌دانند. ارتباط زبان اورارتوها با زبان مغولستانیان توهمی است که تنها در اذهان مالیخولیایی پان‌ترکان ساخته و پرداخته شده است!

  • «زبان اورارتو نه از ریشه‌ی سامی بوده و نه هندواروپایی بلکه از گروه زبان‌های آسیای مقدم که آسیانی نیز نامیده می‌شد و با زبان‌های قفقازی قرابت داشته» که به بیان دیگر ریشه و اساس آن به همان زبان ترکی امروزی برمی‌گردد و به عقیده‌ی بیشتر محققین (!؟) بسیار شبیه به لهجه ترکی آذربایجانی بوده است! (همان کتاب، صص 20-19)

نگارنده‌ی کتاب مورد بحث، مطلب داخل گیومه را از کتاب آقای رحیم رئیس‌نیا - که اعتقادی به ترک بودن اورارتوها ندارد - نقل کرده و سپس با افزون «به بیان دیگر» کل آن را تحریف و مصادره به مطلوب کرده و چنین القا کرده است که گویی آقای رئیس‌نیا نیز با او در ترک بودن اورارتوها هم‌عقیده است! این تنها یک چشمه از حقه‌بازی‌ها و دروغ‌پردازی‌ها بی‌حد و حصر پان‌ترکان شرور است.

  • ایلامی‌ها (عیلامی‌ها) از مردمان التصاقی‌زبان به حساب می‌آیند که به دلیل اشتراکات زبانی و فرهنگی روابط نزدیکی به (!) مادها داشتند و هر دو از اجداد اولیه‌ی ترکان امروزی به حساب می‌آیند. (همان کتاب، ص 27، پانویس 50)

وجود «اشتراکات زبانی و فرهنگی» میان عیلامیان ساکن خوزستان و فارس (که زبانی منفرد و ناخویشاوند با هر زبان دیگری داشتند) و مادهای ساکن همدان و کرمانشاهان و آذربایجان (که ایرانی‌زبان بودنشان از بدیهیات و اظهر من الشمس است) و میان همین‌ها با «ترکان امروزی» لطیفه‌ای است که باید ماه‌ها و از ته دل به آن خندید!

  • ما در کتیبه‌های آشوری ... با قلعه‌‌ای به نام «خار خار» مواجه می‌شویم. قوم معروف خار خار که به نام‌های گارگار، گرگر، خور خور نیز شناخته می‌شود یکی از اقوام التصاقی‌زبان در طول تاریخ هستند که نام روستاهای زیادی در آذربایجان با نام این قوم گره خورده است! (همان کتاب، ص 39)

جالب است که نگارنده متن فوق در آغاز می‌گوید که خارخار (تلفظ درست آن «خَرخَر» است) در متون آشوری نام یک قلعه است؛ اما این عقیده‌ی خود را کمی بعد از یاد می‌برد و می‌گوید که این، نام «یکی از اقوام التصاقی‌زبان» و در نتیجه - به خیال خام او - ترک است! تبدیل نام یک قلعه به نام یک قوم و سپس «التصاقی» خواندن زبان این «قلعه» - ببخشید قوم! - از همان شعبده‌های شگرفی است که تنها در دکان پان‌ترکان فریبکار یافته می‌شود.

  • مغ‌ها طبقه‌ای خاص از مردم بودند که در بین اقوام التصاقی - ترک وجود داشتند و اینان به کارهای روحانی و غیب‌گویی و فال‌گیری می‌پراختند که بعدها با رواج دین زرتشت در بین این اقوام این نام به مفهوم خادمان دین و روحانیان زرتشت نیز به کار گرفته شد ... کلمه «ـان» از علامات و نشانه‌های قدیمی جمع در ترکی است که علاوه بر آن به صورت پسوند و در مفهوم مکان و سرزمین نیز می‌باشد! (همان کتاب، ص 54)

چنان‌که می‌دانیم، مغ‌ها روحانیان موروثی دین زرتشت در میان ایرانیان باستان (اعم از مادها و پارس‌) بودند و نه در مغولستان و در میان اهالی ترک‌زبانش! آنان از آغاز، مروجان دین زرتشت بودند و نه فال‌گیران و غیب‌گویانی که بعداً به دین زرتشت پیوسته باشند.
همگان می‌دانند که «ان» علامت جمع و نیز پسوند مکان در زبان فارسی است و عجبا که پان‌ترکان پس از مصادره‌ی مفاخر تاریخی و اسطوره‌ای ایران به سود مغولستانیان، اینک به مصادره‌ی واژه‌ها و نام‌های ما نیز روی آورده‌اند. فقر و فلاکت فرهنگی این مردمان، بی‌پایان و تصورناپذیر است.

  • هفتوان نام روستایی در جنوب سلماس [است]. فعلاً معنی کلمه «هفت» [در این نام] برای ما مشخص نیست و نمی‌دانیم به معنی قوم، قبیله است یا خیر؟ [] نام هفتوان نامی کاملاً ترکی بوده و به هیچ وجه نمی‌تواند وابستگی با عدد هفت فارسی داشته باشد که یکی از دلایل آن هم عدم استقرار اقوام هندواروپایی در آذربایجان می‌باشد!!! (همان کتاب، صص 57 و 141)

در حالی‌که پان‌ترکان بنا به شگرد دیگر سوخته‌ی خود، هر حرفی را به حرف دیگر و هر لفظی را به لفظ دیگر تغییر می‌دهند تا بلکه فرهنگ و زبان و تمدن ملت‌های دیگر را «ترک» جلوه دهند؛ اما واژه‌ی به‌آشکارا فارسی «هفت» را در نام «هفتوان» به‌سادگی و با وقاحت تمام انکار می‌کنند تا خدایی نکرده ثابت نشود که زبان ایرانیان آذربایجانی در اصل «هندواروپایی» بوده است!!! اما این همه جعل و تحریف و دروغ سودی برای این جماعت نخواهد داشت؛ چرا که هرگز سندی حتی در حد یک پاره‌کاغذ در اثبات رواج زبان ترکی در آذربایجان پیش از دوران صفوی - قاجار یافته نشده است!

  • ترکان خزر در شکل‌گیری زبان ترکی در آذربایجان و فرایند تشکیل مردم آذربایجان به شکل کاملاً وسیعی دست داشتند! (همان کتاب، ص 57)

گویا برای پان‌ترکانی که همگان می‌دانند از کجاها تغذیه و تأمین می‌شوند، تلاش برای انتساب خفت‌بار و توهین‌آمیز ایرانیان آذربایجانی به مغولستانیان بدوی و درنده‌ای چون اُغوزها کافی نبوده است که اینک تلاش می‌کنند ایرانیان آذربایجانی را اولاد و اخلاف خزرهای «یهودی» - که همیشه دشمن و کشنده‌ی مسلمان بودند - معرفی کنند! آیا سند و برهانی روشن‌تر از این می‌خواهید تا مطمئن شوید که پان‌ترکان برای نفاق‌افکنی میان ایرانیان، ازهم‌بیگانه جلوه دادن آنان و اهانت به ملت بزرگ ایران چه دسیسه‌های کثیفی چیده‌اند؟   

  • هیچ اثر و نشانه‌ای از وجود حکومتی به نام هخامنشی در سطح سایت‌های باستانی سلماس و حتی آذربایجان وجود ندارد. باستان‌شناسان نتوانسته‌اند حتی یک اتاق کوچک متعلق به هنر (!) هخامنشی در سطح سلماس پیدا نمایند که البته به نظر من هیچ‌گاه این نشانه‌ها پیدا نخواهد شد! [] برای اطلاع بیشتر درباره‌ی علت عدم وجود یک نشانه حقیقی و بارز از هخامنشیان در سطح ایران می‌توانید به مجموعه کتاب‌های دوازده قرن سکوت نوشته ن.ا.ص.ر پ.و.ر.پ.ی.ر.ا.ر مراجعه نمایید! (همان کتاب، ص 144 و پانویس 234)

اتفاقاً برخلاف حکم و فرمایش نگارنده‌ی متن فوق، از دوران هخامنشیان آثار بسیار و چندین لایه‌ی اسکان در گستره‌ی آذربایجان یافته شده است (در این باره نگاه کنید به: باستان‌شناسی آذربایجان؛ ترجمه‌ی محمد فیض‌خواه و صمد علیون؛ تبریز: نشر اختر، 1388) و البته همین که وی منبع ادعای خود را کُتب پ.و.ر.پ.ی.ر.ا.ر معرفی می‌کند (همان کسی که ایران را تا پیش از دوران قاجار خالی از تمدن و سکنه می‌داند و از زرتشت تا ابوعلی سینا و از فردوسی تا حافظ و سعدی و مولانا و از تخت جمشید تا نقش جهان را جعلیات یهود می‌انگارد) نشان می‌دهد که این فرد به ایران و ایرانی چه نگاهی دارد و به کدام مسلک متعلق است. اما این بی‌نوا خبر ندارد که پ.و.ر.پ.ی.ر.ا.ر پس از آنکه کتاب‌های ضدایرانی‌اش را به‌خوبی به پان‌ترکان فروخت، به رد و انکار هویت و اصالت ترکان مغولستانی و حضور هر نوع فرد ترک‌تباری در ایران و ترکیه پرداخت و زبان ترکی را لهجه‌ای از زبان یهودیان (یدیش) معرفی کرد! (+ و + و +)

  • در یک بیان کلی ما دلایل غیرقابل انکاری را از سکونت اقوام التصاقی‌زبان (ترکان باستان) در منطقه‌ی آذربایجان و سلماس از پیدایش انسان‌های اولیه تا تشکیل بزرگ‌ترین امپراتوری‌ها نظیر ماننا، اورارتو و ماد را در دست داریم!
  • در مورد ملل ترک و ترکان آذربایجان زمانی این نام‌ها[ی جغرافیایی] ارزش واقعی خود را بیش از پیش نشان می‌دهند که بی‌هیچ اما و اگری (!) وابستگی ساکنان کنونی آن را با این نام‌ها که ریشه در تمدن‌های هزاران سال قبل دارد به خوبی بروز می‌دهند. [...] سرزمینی که ما زندگی می‌کنیم (آذربایجان) و بخش زیادی از مناطق ایران از دیرباز متعلق به اقوام التصاقی‌زبان (اجداد اولیه ترکان) بوده است، خواه آن اقوام و مللی از این شاخه که بومی منطقه بودند و چه اقوامی که بعدها از مناطق اورال و آلتای به جمع هم‌نژادهای خود پیوستند. بر این اساس است که نام‌هایی که بر این مناطق و عوارض جغرافیایی آن گذاشته شده‌اند ریشه در زبان این ملل داشته‌اند و جستجوی معانی آن‌ها در سایر زبان‌ها به مصداق «آب در هاون کوبیدن» است. در ده‌های (!) اخیر اکثر نام‌های جغرافیایی مناطق ترک‌نشین (؟) و آذربایجان بنا به دلایلی در برگردان به زبان فارسی تغییر داده شده‌اند ... یکی از دلایل این تغییرات مربوط می‌شود به نواقص ساختاری زبان فارسی از قبیل محدود بودن لغات و افعال که تبدیل لغات و مفاهیم ترکی را به فارسی را (!) غیر ممکن می‌نماید البته این برمی‌گردد به نحوه ساختار کلمات و افعال در زبان فارسی و به طور کلی شاخه زبان‌های هندواروپایی که افعال قابلیت تغییر و یا به‌روز شدن را ندارند. در حالی که در زبان‌های التصاقی/ ترکی بُن فعل ثابت بوده و پیوسته پسوندها بدان افزوده می‌شوند و لغات جدید به وجود می‌آورند! (همان کتاب، صص 156، 24-23)

صرف نظر از نامفهوم بودن و اغلاط بی‌شمار متن فوق - که طراز علمی و تحصیلی نگارنده‌اش را برملا می‌کند - و نیز حکم‌های بخش‌نامه‌ای نگارنده متن، باید گفت مصداق «آب در هاون کوبیدن» همان تکاپوی مذبوحانه‌ی پان‌ترکان برای ترک جلوه دادن اقوام بومی و باستانی ایران و جعل سابقه‌ی حضور هزاران ساله در ایران برای مردمان چادرنشینی است که میهنی جز دشت‌های مغولستان نداشته‌اند. در مقابل باید گفت: تحقیقات ژنتیکی و اسناد تاریخی موجود هرگز رد و اثری از مهاجرت میلیونی و اسکان مغولستانیان زردپوست در شمال غرب ایران نشان نداده‌اند و جالب آنکه حتی تا پیش از دوران قاجار هیچ نویسنده و سراینده‌ای از اهالی آذربایجان و در خود آذربایجان یافته نمی‌شود که چیزی به زبان ترکی - که پان‌ترکان می‌گویند از زمان انسان‌های اولیه در شمال غرب و دیگر نقاط ایران به این زبان سخن گفته می‌شد - نوشته یا سروده باشد!
کاربرد عنوان‌هایی چون «مناطق ترک‌نشین» و «ترکان آذربایجان» و امثال آن در این کتاب - چنان‌که بارها به تأکید گفته‌ام - دسیسه‌ای است برای ازهم‌بیگانه جلوه دادن ایرانیان و القای این توهم که ایرانیان آذربایجانی، مردمانی هستند که به نژاد خالص و خاص مغولستانی متعلقند و در نتیجه هویت و ملیت و تباری مشترک با دیگر ایرانیان ندارند و با زور و جبر به ایران و ایرانیان چسبانده شده‌اند و از این رو می‌باید هرچه زودتر خود را از این بند و سیطره‌ رها کنند و به هم‌نژادان خود در شمال ارس بپیوندند!
زبان فارسی، علی‌رغم القای پان‌ترکان، به لطف پیشوندها و پسوندهای غنی و پرشمار خود و برخلاف ادعای بی‌معنای نگارنده‌ی متن فوق مبنی بر اینکه «در زبان فارسی افعال قابلیت تغییر و یا به‌روز شدن را ندارند»، توانایی بسیاری در واژه‌سازی دارد و بی‌گمان در زمینه‌ی واژه‌سازی و غنای واژگانی بسیار تواناتر و باپشتوانه‌تر از زبانی است که نگارنده‌ی متن فوق آن را مقدس و آسمانی و بی‌نظیر می‌شمارد اما عملاً انباشته و آکنده از واژه‌های فارسی و عربی و حتی روسی و فرانسوی و غیره است، تا آن حد که افراد بسیاری آن را یکی از لهجه‌های زبان فارسی یا عربی به شمار می‌آورند!


کلمات کلیدی: پان‌ترکیسم ،کلمات کلیدی: آذربایجان
 
مقاله‌دزدی، آفتی بزرگ در دنیای مجازی
ساعت ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٧/٢٠  

امروز به‌اشاره‌ی یکی از یاران فرهیخته متوجه شدم که گرداننده‌ی وبلاگی عجیب به نام «مینای مهر» (http://minayemehr.blogfa.com) بسیاری از مقالات انتقادی این وبلاگ را بدون اشاره به مأخذ و منبع آن‌ها در وبلاگ خود منتشر کرده است. این اقدام ننگین و شرم‌آور - که نامی جز دزدی بر آن نمی‌توان نهاد - درد بی‌درمانی است که به جان بسیاری افتاده و فضای این دنیای مجازی را سخت آلوده و ناامن ساخته است. در حق این فرد تنها می‌توان اظهار تأسف نمود و از خداوند برایش طلب هدایت و مغفرت کرد.

تصویر نمونه‌هایی از مقالات دزدی شده:


 
زبان فارسی و نفوذ زبان ترکی
ساعت ۳:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/٧/۱۱  
  • پژوهش ما درباره‌ی واژه‌های ترکی در زبان پارسی علاوه بر اینکه قدمت تأثیرات متقابل این دو زبان را برهمدیگر نشان می‌دهد، تأثیرات قدیمی و بسیار ژرف (!) زبان ترکی بر زبان پارسی را بر اساس اسناد زبان‌شناسانه (!) تصدیق می‌کند. (دردانه رحیملی؛ واژه‌های ترکی در زبان فارسی؛ ترجمه‌ی یونس وحدتی؛ ویراستاران علمی و فنی!: پرفسور توفیق حاجیلی و دکتر علی داشقین؛ تصدیق کنندگان!: دکتر ر.ح. عیوضلی و دکتر س.ح. مهدی‌قیزی!؛ تبریز: نشر اختر، 1381، ص 5)

نویسنده‌ (یا شاید مترجم ِ) کتاب یادشده - که انبوهی دکتر و پرفسور قلابی و پان‌ترکیستِ باکو‌ساخته آن را تأیید و تصدیق کرده‌اند تا خدایی نکرده کسی در درستی و ماهیت علمی آن شک و تردیدی به خود راه ندهد! - در این کتاب، بسیاری از واژه‌های اصیل ایرانی را ترکی‌تبار و وام گرفته و دخیل از این زبان می‌انگارد تا بلکه از این طریق برای زردپوستان مغولستانی بهانه‌ای برای فخرفروشی به دیگر فرهنگ‌ها فراهم کند! اما جالب است که برای هیچ یک از ادعاهای خود شاهد و مثالی ندارد و نمی‌تواند ثابت کند و نشان دهد که واژه‌های مورد نظر او سابقه‌ای در زبان ترکی دارند و در متون نوشتاری آن به کار رفته‌اند. جالب‌تر آنکه هرگاه درجایی نویسنده‌ی باکویی کتاب از شدت رسوایی نتوانسته است ماهیت و اصالت ایرانی یک واژه را به طور کامل پنهان کند، مترجم کتاب - که کاسه‌ی داغ‌تر از آش است و در پایبندی به اصول مسلک خود گوی سبقت را از نویسنده‌ی کتاب هم ربوده است - نظر وی را رد می‌کند:

  • مؤلف می‌گوید ... درباره‌ی منشأ این واژه (باغ) دو دیدگاه بیان می‌کنند که اولی ترکی بودن واژه است و دومی اینکه ریشه‌ی باغ را به زبان سغدی می‌رسانند. اما چنین نظری را نمی‌توان پذیرفت. هرچند که این واژه در زبان‌های ایرانی پهلوی و سغدی به کار رفته است اما حقیقت این است که واژه‌ی باغ از زبان ترکی به این زبان‌ها وارد شده است!!! (ص 32)

از آنجا که برخلاف تصریح متن چیزی درباره‌ی «تأثیرات متقابل این دو زبان برهمدیگر» در این کتاب نیامده و فقط به تأثیرات فرضی زبان ترکی بر فارسی پرداخته شده است؛ باید پذیرفت که لابد مترجمْ کتاب را به‌تمامی، تحریف و جراحی و ناقص کرده است!

  • ایلخی‌بانان آذربایجان در زمان حکومت «دارا» مالک سیصدهزار رأس اسب بودند که در حیات اجتماعی - سیاسی منطقه نقشی حیاتی بر عهده داشتند. (همان کتاب، ص 4)

نویسنده/ مترجم با نقل مطلب بی‌ربط و بی‌پایه‌ی فوق گویا می‌خواهد نتیجه‌گیری کند که ترکان از زمان «دارا» در شمال غرب ایران صاحب نفوذ و قدرت بوده‌اند؛ اما حقیقت آن است که دارا شخصیتی اسطوره‌ای است و نه تاریخی و هرچه به دوران و کارنامه‌ی او مربوط است همگی در همین دایره‌ی اساطیر می‌گنجد. ضمن آنکه در روایات اسطوره‌ای موجود چیزی درباره‌ی ایلخی‌بانان آذربایجان نیامده است و البته همگی می‌دانیم که رخنه و سیطره‌ی «زبان» ترکی (و نه «تبار» ترکی، که هیچ مستند و مدرکی ندارد) به شمال غرب ایران در فاصله‌ی دوران صفویه و قاجار رخ داده است.

  • زرینه‌زاده بر اساس کتاب محمود کاشغری می‌نویسد: مرزهای آذربایجان قدیم از سمت غرب تا مرزهای سوریه‌ی قدیم ادامه داشت. ابوریحان بیرونی نیز می‌نویسد: شهر موصل که امروزه جزو شهرهای عراق محسوب می‌شود درگذشته داخل مرزهای سرزمین آذربایجان قرار داشت. (همان کتاب، ص 4)

حدس شما کاملاً درست است: کاشغری و ابوریحان هرگز چنین گزافه‌های دروغینی را از قلم خود جاری نکرده‌اند.

  • شمار ترک‌های ساکن در ایران در حدود سی میلیون نفر می‌باشند (همان کتاب، ص 5)

این گفته را بی‌تردید در نوشته‌های بسیاری از پان‌ترکانِ تجزیه‌طلبی که طبق دستور در پی نفاق‌افکنی در ایران و ازهم‌بیگانه جلوه دادن ایرانیان هستند، دیده‌اید. منظور سخن فوق آن است که ایرانیان آذربایجانی، به لحاظ هویتی و ملیتی «ایرانی» و یگانه و همتبار با دیگر ایرانیان نیستند بلکه «ترکانی» هستند که به هر دلیلی در محدوده‌ی خاک ایران ساکن شده‌اند و جزیی ذاتی از آن آب‌وخاک نیستند! اما برخلاف این خدعه و دسیسه‌ی رسوا شده‌ی پان‌ترکان معاند، همه‌ی شهروندان این کشور «ایرانی‌اند» و به تبار و هویت و ملیت و نظام مشترک و واحدی تعلق دارند و هیچ نیرو و نیرنگی نمی‌تواند به وحدت و وفاق هزاران ساله‌ی ایرانیان کمترین آسیبی برساند.

  • ت. حاجی‌یف با پژوهش طوایف و قبایل ترک‌زبان که در هزاره‌ی اخیر به آذربایجان کوچیده‌اند آشکار می‌سازد که تمامی این طوایف و قبایل ترک‌زبان پس از ساکنان اصلی و ترک‌زبان آذربایجان به این سرزمین کوچیده‌اند (همان کتاب، ص 5)

نه حاجیف و نه صدها «اف» نادان دیگر تاکنون نتوانسته‌اند سندی را در اثبات رواج یا کاربرد زبان ترکی در شمال غرب ایران در اعصار پیش از روزگار صفویان (بلکه قاجار) بیابند و نشان دهند. طرح چنین ادعاهای جاهلانه و بی‌پایه‌ای باوجود اسناد معتبر و خدشه‌ناپذیر زیر، در حکم مشت به سندان کوفتن و عِرض خود بُردن است:

  • «زبان آذربایجان و ارمینیه و اران فارسی و عربی است.» (ابو اسحاق اصطخری؛ المسالک و الممالک؛ لیدن: مطبعه بریل، 1927، صص 192-191)
  • «زبان مردم آذربایجان و بیشتر مردم ارمینیه فارسی است و عربی نیز میان ایشان رواج دارد.» (ابن حوقل؛ صورةالارض یا سفرنامه‌ی ابن حوقل؛ ترجمه و توضیح دکتر جعفر شعار؛ تهران: انتشارات امیرکبیر، 1366، ص 96)
  • «غالب اهالی آن (تبریز) فارسی‌زبان‌ها هستند اما در میانشان ارمنیان بسیاری وجود دارد.» (جان بل؛ سفرهایی از سنت پترزبورگ روسیه به اقصا نقاط آسیا؛ گلاسگو، 1763، ج1، ص 79)

نویسنده یا مترجم کتاب (تمایز این دو باتوجه به دستکاری‌های مفصل مترجم در متن اصلی، امکان‌پذیر نیست!) برای اثباتِ - به خیال خود - نفوذ زبان ترکی به قدیمی‌ترین لایه‌های زبان فارسی از کاربرد واژه‌های ترکی مربوط به اعضای بدن در زبان فارسی سخن می‌گوید و برای نمونه، واژه‌های «قاش» (ابرو) و «بود» (ران) را ذکر می‌کند (ص 37)! اما چنین واژه‌هایی در کدام یک از زبان‌های ایرانی و از جمله فارسی و گویش‌های گوناگون آن به کار می‌روند؟!!! از این دست مسخره‌بازی‌های نویسنده/ مترجم بسیار است؛ چنان‌که - برای نمونه - در جایی دیگر (ص 61) واژه‌ی ترکی «تُز» (غبار) را جزء لغاتی ترکی داخل شده به زبان فارسی می‌انگارد؛ اما چنین لغتی هیچ کاربرد و حضوری در زبان فارسی ندارد!


کلمات کلیدی: پان‌ترکیسم ،کلمات کلیدی: آذربایجان ،کلمات کلیدی: زبان ملی فارسی